Mudah-mudahan

Mugia

 

Ku Endan Sukanda

 

            Saluyu jeung judulna, dina ieu tulisan pinuh ku mudah-mudahan jeung pangharepan. Utamana mah do’a nu mangrupa pangharepan jeung cita-cita....

            Mimiti pisan boga budak, nyikalan tea disebutna. Kawasna lantaran can boga pangalaman, di sagigireun reueus lantaran geus dipercaya ngurus turunan, kasiapan mental pikeun “ngasuh” jeung ngatik budak oge can bener-bener masagi, utamana mun budak geus rungsing pikakeuheuleun. Teu kalis geus aya nu nyebut ”Abah” tapi kalakuan bubudakeun keneh.

            Nyakitu deui Si Ambu, sakapeung-kapeungeun mah sok bijil kaambekna ka budak. Tumerapna di imah, bapana ngabarerang, si Ambu bendu. Gara-gara budak, jadi matak nyababkeun kolotna pasea....

            Tambah reuay anak, masalah ge nambahan. Sageuy ari nambahan parabaneun mah teu dipake kamelang ieuh, da teu samata-mata Gusti Allah SWT ngagelarkeun mahluk anging dibarengan ku rijkina.

            Ieu yeuh nu matak pusing mah, geura. Mun nu jalu geus ngarablu, mulang sakola teh ngulayaban “ngitung lembur ngajajah milangan kori” Henteu puguh nu dijugjug, da tujuanana oge ngan ulin, jeung ulin wungkul.

            Nu bikang, enya oge resep di imah, aya-aya we picacapekeun kolot teh. Kawas dina pupuh ”Balakbak” tea, luas-luis los ka pipir, mun ku ambuna teu hantem digambreng mah sasapu di buruan oge mumul, ngan henteu we cadu. Ari sakalina mandi, kawas entog manila, matak nyeepkeun cai sa-bak jaba lilana nataku teh.

            Para pamaos, mun keur teu sadrah kitu soteh. Tapi geuning mun urangna keur jembar hate mah sagalana ge matak endah jeung pikayungyuneun. Pan heueuh, ngaranna ge budak; teu kitu-kitu acan mah lain ge pejuh atuh. Ngabebenjokeun hate.                           Malah mun hate keur caang narawangan mah sok ras ka mangsa budak, mangsa kungsi ngarudetkeun nu jadi kolot, sarengkak saparipolah ngan geunggeureuhkeuneun indung-bapa....

            Sawelas boga dulur teh, lalakina genepan awewe limaan. Eta we tangka riab, ngabring mun sakalina diiringkeun ku Ema jeung Abah harita teh. Waas mah mun waktuna dahar, nyiuk sangu pada metung, hayang paloba-loba. Tapi heran, tara kungsi parasea. Rapih jeung sauyunan, dahar dina piring kaleng (ngahaja eta teh alpukahna Ema, kawasna wae ambeh teu matak peupeus) sok-sok teri rarong dionclo-onclo kana piring, ngaralimed sanajan deungeunna ngan saised bedana jeung karo uyah.

Mangsa kiwari, mangsana geus beda jaman, utamana beda deuih jalma nu ngajamanana. Boga budak opat, dua jodo keur meujeuhna carekeun kolot. Jeung nu leuwih nyoko, kanyataan karah wowotan jeung deukeut kana bakal sawan jajantung, mun sagalana hayang persis nerapkeun metodeu saperti atikan mangsana kuring narima ti kolot baheula. Robah jaman, robah nu ngajamanan; atuh metodeu ngatik oge sawadina disaluyukeun da loba parobahan tea.

Barudak dipapagahan loba nambalang, digelendut murukusunu. Da eta tea geus teu luyu mun rek nerapkeun atikan kabaheulaan mah. Ka dahar-dahar, sakapeung mah masih keneh kudu dikukuprak ku kolot, da kabareukina kana jajan.

Malah kungsi kajadian aya lotek hiber kana jandela. Dua jalu pada embung silih eledan, silih bandingkeun: Aa mah seueur lotekna, Ade mah kirang goreng bawangna oge. Lotek dibagi deui ku Si Ambu, bari gudad-gadeud keuheul, da keur loba pagawean.

Geus di ”mediator”-an ku Si Ambu, panyana teh rek repeh, ieu mah hantem silih herengan. Korejat weh Si Ambu, ”Na, barudak piraku ari kudu di-gram onaman? Halik kadieuh ku ngaing urang putuskeun!” Sewuk-sewuk, lotek nu geus dibagi dua teh dihijikeun.  Panyana rek kumaha, ari heg teh piring lotek jeung eusina  hiber ka palebah jandela. Ngan hadena we piring melamin, jaba muragna meneran kana jukut di buruan....

Aya hikmahna, ti harita komara Si Ambu ka barudak jadi nambahan, sahanteuna aringeteun kana ”Tragedi Piring Lotek Terbang” kawasna wae inggis kajadian deui.

Sok rajeun bawaning ku keuheul, sajaba ti molototan teh kuring oge sok ngabarerang ka budak, malah mun geus tepi ka puncakna mah ditambahan ku sesebutan anu ku nini-akina barudak mah dipahing pisan. ”Dasar belegug, bangor, jsb”. Atawa, pananya ”arek jaradi nanahaon maraneh teh?”

            Dina hiji waktu mah kalakuan teh kaperego pisan ku nini-akina barudak, da keur araya nganjang ka imah. Antukna, kuring disidang ku duaan. ”Ieuh tong dibiasakeun goreng biwir, ucap-ucapan kolot mah do’a , nu matak ulah sagawayah. Da lain belegug jeung bangor budak mah, tapi can bageur; lain bodo deuih, tapi tacan pinter,’ saur  Ema ngagelendut mapagahan kuring, malah sakalian ka indungna barudak oge da ngahaja dicalukan. Papatah anu asa ”teu sapira” tapi nerap jadi bahan lenyepaneun.

            Ngalenyepan papatah Ema harita, jadi ras kana dasar-dasar atikan. Paedagogik tea cek legegna mah. Pan heueuh, cenah geuning ceuk nu haratam kana soal atikan, ngatik ngadidik teh mun hayang nerap aya tapakna mah kudu didasaran ku kanyaah-kaasih (nu disebut prinsip kasih sayang tea).

            Paingan atuh baheula, asa can kungsi ngadenge Ema jeung Abah nyarekan ka kuring sarerea. Padahal soal bangor toloheor mah sarua wae, boa aya onjoyna ti barudak ayeuna. Jaba uruseun jeung atikeun kolot baheula mah lain saeutik ari sawelas mah, pasti sawelas pasipatan nu lain sanghareupaneun jalma anu teu payaan mah.

Enya Ema, ninina barudak, sainget kuring kawasna dipahing pisan make jeung tumanya ka budak ku kekecapan ”arek jaradi nanahaon maraneh teh?” Har, pan tugas kolot nuyun sarta ”nyitak” pikahareupeun barudak mah, nya?                                                      Ninina barudak, ka sarerea teh teu weleh ngabasakeun kasep, bageur, lucu, pinter, soleh; sanajan papalingpang jeung kanyataan budak nu sabenerna. Jeung karasana teh jajauheun nyungkun, da pastina kaluar tina dasar ati nu wening bari diimplik-implikan ku pangharepan jeung mudah-mudahan. Boa-boa dina sajeroning nyebut bageur, lucu, pinter, jeung soleh teh dibarengan ku jiad pangdo’a: ”mudah-mudahan sing tinekanan sareng ngabuktos, Gusti barudak abdi teh jaranten jalmi sakumaha abdi ngabasakeun ka maranehna”

            Nu matak dicaritakeun deui teh lain ku nanaon. Sugan we jadi ”ubar puruluk” keur sobat-sobat papada guru utamana keur kuring nu nyaritakeunana. Da nyata geuning, kolot baheula mah estu teu sagawayah dina sagala hal, kaasup dina nyarekan budak ge make dadasar elmu. Ku ayana mere sarupaning pangharepan, mudah-mudahan jadi hiji kasadaran. Guru, nu matak dibenum make bisluit oge pan ngabogaan pancen nu jentre tembong tina sakur ihtiarna anu teu kumeok samemeh dipacok.

            Mudah-mudahan barudak urang sing jaradi jalma nu pikareueuseun sepuhna, nyakitu deui sepuh-sepuh urang nu tos kageuleuhan kakeumeuhan sing natrat tapak lacak amalna, margi tos ngantunkeun pituduh amalkeuneun urang. Amin.

 

Nu nulis alumnus Pasantrén Al-Machfudiyah
Ciaul - Kota Sukabumi

Komentar

Postingan populer dari blog ini

Dalilut

Érosi Kareueus

Atikan Kolot